یادداشت / ملایر؛ از بنبستِ ترافیک تا شاهراهِ ثروت
نویسنده: فرید تأییدی
این روزها وقتی در کوچهپسکوچههای ملایر قدم میزنیم یا در گرههای کور ترافیکی مرکز شهر عمرمان را سپری میکنیم، یک پرسش اساسی ذهن هر شهروند دغدغهمندی را به خود مشغول میکند: «آیا پتانسیلهای جهانی ملایر، با ابزارهای مدیریتی فعلی همخوانی دارد؟»
نویسنده: فرید تأییدی
این روزها وقتی در کوچهپسکوچههای ملایر قدم میزنیم یا در گرههای کور ترافیکی مرکز شهر عمرمان را سپری میکنیم، یک پرسش اساسی ذهن هر شهروند دغدغهمندی را به خود مشغول میکند: «آیا پتانسیلهای جهانی ملایر، با ابزارهای مدیریتی فعلی همخوانی دارد؟»
ملایر، شهرِ جهانی مبل و منبت و دیارِ انگورهای زرین، دیگر با مدیریتهای سنتی و روزمره قابلیت اداره ندارد. امروز شهر ما بیش از هر زمان دیگری به یک «تحول در ساختار درآمدی» و «عدالت در توزیع خدمات» نیاز دارد.
راهکار در یک تغییر نگاه نهفته است؛ تبدیل شهرداری از یک نهاد هزینهبر به یک «مجموعه ثروتآفرین». چرا ملایر نباید با تکیه بر دانش مهندسین و نخبگان خود، کارخانه تولید مصالح نوین و تجهیزات شهری(مطابق استانداردهای میلان) داشته باشد و محصولات خود را به شهرهای دیگر صادر کند؟ چرا نباید با تمرکززدایی از بافت مرکزی، رونق اقتصادی را به محلات دورتر برد تا هم ترافیک نفس بکشد و هم ارزش املاک مردم در تمام شهر رشد کند؟
در این مسیر، تکریم اقشار مختلف از بانوان و جوانان گرفته تا بازنشستگان و جامعه نخبگان(پزشکان و مهندسین)، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت است. شهری که برای کودکانش پارک علمی ندارد، برای جوانش خانه استارتآپ طراحی نکرده و برای بازنشستهاش «پاتوق تجربه» نساخته، در مسیر توسعه پایدار نیست.
ما امروز به جای وعدههای رنگین، به «مهندسیِ مالی و مدیریتی» نیاز داریم. ملایر پیشرفته، شهری است که در آن رانت و طایفهگرایی جای خود را به شایستهسالاری داده است. امنیت و سربلندی این خاک در گروی آن است که هر شهروند ملایری، از دختران و بانوان تا اصناف و بازاریان، خود را در آینه تصمیمات شهری ببیند.
