بزرگترین تشییع تاریخ بشریت/ جهان در بُهت بزرگی یک مرد!/ خروش میلیونی مردم ایران؛ تراز جدیدی از وفاداری ملی و بلوغ سیاسی

(ویژۀ بدرقه آقای شهید ایران)

 ■ به قلم: مهناز روزبهانی-خبرنگار

هنوز هم باورش برای همه ما سخت است که بخواهیم روزی از نبودن شما بنویسیم آقای عزیزم!

به گزارش پایگاه خبری طلیعه امید پرس؛ ای داغ بر دل نشسته تا ابد، کاش زمانی که حضور داشتید و بر تارک این سرزمین می‌تابیدید، قدر وجود با برکتتان را بیشتر می‌دانستیم…

اکنون دو روز مانده تا دیدار آخر ما با پدری که فداکارانه سپر بلای یک ملت شد؛ شما می‌روید و جای خالی‌تان تا همیشه‌ی تاریخ، در دلِ این سرزمین کهن باقی می‌ماند و هیچ چیز و هیچ کس نمی‌تواند حسرت نبودنتان را جبران کند.

بر شانه‌ی ما می‌رودی، ای ماه بی‌همتا، ای عزیز دل ایران! یادتان هست می‌گفتید “من شما را نمی بینم اما دوستتان دارم؟!…” اما اکنون شما ما را می‌بینید و ما شما را نمی‌بینیم، اما والله والله والله که عاشقانه دوستتان داریم “حضرت یار”

کاش هفته بعد از راه نرسد، آخرین دیدار یک ملت با حضرت‌ماه، با قائد امت، با ستون خیمه، با پدری مهربان و رهبری بی نظیر، شاید تلخترین خبری باشد که خبرنگاران ایران مخابره می کنند.

این خبر را برسانید به ایرانی‌ها/

شانه‌ آماده کنید، داغ پدر می‌آید…

پس از تهاجم بی‌سابقه ائتلاف استکبار به رهبری آمریکا و رژیم صهیونیستی، همراه با ده‌ها کشور هم‌پیمان، علیه جمهوری اسلامی ایران، ناکامی دشمن در دستیابی به اهداف راهبردی خود، پرده از یک حقیقت نوین برداشت؛ ایران فراتر از یک قدرت منطقه‌ای به مثابه یک قدرت جهانی ظهور کرده است، قدرتی که اکنون قلمرو استراتژیک خود را با خطوط آتشین موشک‌های بالستیک بر پهنه آسمان و زمین منطقه در پایگاه‌های دشمن در خاک چندین کشور همسایه ترسیم کرده و معادلات را به نفع خود تغییر داده است.

قدرتی که هرمز را دیگر نه برای کشمکش های نام خلیج بلکه به همچون  گلوی اقتصاد و انرژی جهان با دستانش فشرد، در این بستر تاریخی، انتظار می‌رود خروش سیل‌آسای جمعیت در تشییع پیکر رهبر مجاهد و شهید، فراتر از یک وداع عاطفی، افق تازه‌ای از عمق تمدن‌ ایران را بنمایش بگذارد.

حضور خروشان میلیونی مردم در این آیین، تراز جدیدی از وفاداری ملی و بلوغ سیاسی را در سرمایه های اجتماعی بی نظیر نشان خواهد داد و برای کوته فکرانی که تصور نابودی «تمدن ایران» را با بمباران توییت می‌کردند، اثبات خواهد کرد که تمدن کهن ایران، مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و با بال های اندیشه، ایمان و مقاومت استوار شده است.

تشییع رهبر شهید، نه یک رویداد صرفاً سوگوارانه، بلکه تصویری از «قدرتِ نرم» جمهوری اسلامی در فراسوی مرزهای موشکی است. این حضور عظیم، پیامی شفاف برای معماران کاخ سفید و تل‌آویو خواهد داشت که ایران امروز، با پشتوانه مردمی خود، قلمرو تمدن‌اش را تا افق‌های دور دست بسط خواهد داد و هیچ تهدیدی قادر به تغییر آن نیست.

از زمان شهادت مرجع عالیقدر جهان تشیع، رهبر حکیم و فرزانه انقلاب اسلامی و پرچمدار جبهه حق و مقاومت، حضرت آیت الله العظمی امام سیدعلی حسینی خامنه ای (قدّس الله نفسه الزکیه)، داغی عظیم بر قلوب مؤمنان و آزادگان جهان نهاده شده که مرهمی برای آن نیست.

آن یگانه دوران، سراسر عمر پربرکت خویش را در راه اعتلای کلمه حق، دفاع از اسلام، خدمت به مردم و هدایت امت اسلامی سپری نمود و با ایمان راسخ، مجاهدت خالصانه و بصیرت الهی، پرچم استقلال و عزت ایران اسلامی را برافراشته نگاه داشت.

شهادت جانسوز مرجع عالی‌قدر جهان تشیع، رهبر حکیم و مجاهد انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی امام سیدعلی حسینی خامنه‌ای (قدّس الله نفسه الزکیه)، ضایعه‌ای بزرگ و اندوهی سنگین برای امت اسلامی، جبهه مقاومت و همه آزادگان جهان است.

آن عبد صالح الهی، عمر شریف خویش را در مسیر دفاع از اسلام ناب محمدی (ص)، عزت امت اسلامی، حمایت از مظلومان و پاسداری از آرمان‌های والای انقلاب اسلامی سپری کرد و سرانجام با شهادت، به آرزوی دیرین خویش نائل آمد.

و اکنون ” جهانشهر ملایر” مدت‌هاست در سوگ یار به سر می‌برد و با تمام ظرفیت خود آماده بدرقه باشکوه ” آقای شهید ایران” است.

مردم مؤمن، انقلابی و شهیدپرور ملایر در آیین‌های وداع و تشییع «شهید ایران» حضور یافته و با آرمان‌های والای شهدا و انقلاب اسلامی تجدید میثاق خواهند کرد و طی ۴ شبانه روز متوالی، با برگزاری مراسم گوناگون عزاداری، تجمعات شبانه، شام غریبان، اقامه نماز لَیلَهُ الدّفن، پذیرایی و اسکان و خدمات دهی به زائران رهبر شهید، پای کار این رخداد تاریخی هستند.

این روزها یاد این عزل زیبا از استاد ” محمدعلی بهمنی” می افتم که:

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من نه این که مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزل های من شود

چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی ترا کنار خود احساس می کنم

اما چقدر دل خوشی خواب ها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

آیا هنوز آمدنت را بها کم است….

■ به قلم: مهناز روزبهانی-خبرنگار