فاطمیه؛ پاس‌داشتِ کرامتِ بانوان!
به‌شکرانه‌ی الهی ملت ولایت‌مدار ما در ایام فاطمیه مجالس سوگواری باشکوهی برگزار می‌کنند و افزون بر مساجد و حسینیه‌ها، در منازل خود نیز اقامه‌ی عزا می‌نمایند.
علی محمد عبداللهی
به‌شکرانه‌ی الهی ملت ولایت‌مدار ما در ایام فاطمیه مجالس سوگواری باشکوهی برگزار می‌کنند و افزون بر مساجد و حسینیه‌ها، در منازل خود نیز اقامه‌ی عزا می‌نمایند.
بزرگ‌داشت فاطمیه نه فقط از آن جهت است‌که حضرت فاطمه(س) دختر رسول خدا(ص) و همسر مولا علی(ع) و سرور زنان عالم است، بلکه افزون بر این‌ها فاطمیه را باید “پاس‌داشتِ کرامتِ بانوان” قلمداد نمود!
آری این مکتب انسان‌ساز اسلام است که بیش از سایر مکاتب به مقام و منزلت زن توجه دارد و بدان اهمیت می‌دهد. در عین حال چنین به‌نظر می‌رسد زندگی متأهلی و افتخارآمیز حضرت فاطمه(س) که آمیخته‌ای از عشق و صمیمیت و ایثار و مجاهدت و سختی‌ها و شیرینی‌ها می‌باشد کمتر الگوی جامعه‌ی ما قرار گرفته است؛ میزان اختلافات خانوادگی میان زنان و شوهران‌شان و آمار وحشتناک و تأسف‌بار طلاق در کشور ما شاهدی بر این مدعاست!
اینک می‌خواهم منازعات میان زن و شوهر را آسیب‌شناسی کنم و حتی‌المقدور آن را با زندگی حضرت فاطمه(س) مقایسه نموده و بعنوان الگویی برای زندگی مردان و زنان پیرو آن بانوی کرامت معرفی نمایم:
فقر و تنگ‌دستی در سال‌های آغازین ازدواج
مولا علی و فاطمه زهرا زندگی پر از شوق و شعف خود را با فقر آغاز کردند. زیرانداز آن‌ها پوست گوسفندی بود که شب بر روی آن می‌خوابیدند و در روز به شتر آبکش خود بر روی آن علوفه می‌دادند. رواندازشان نیز تکه‌عبای مندرس یمنی بود که آن‌قدر بزرگ نبود که از سر تا پایشان را فرا گیرد. و نیز بالشی از چرم داشتند که درونش با لیف خرما پر شده بود!
روزی جناب سلمان به خانه‌ی دختر پیامبر(ص) می‌رود و می‌بیند که ایشان چادری کهنه و وصله‌دار به سر دارد، سلمان متعجب و اندوهناک می‌شود و به یاد شاهزاده‌های ایرانی و شکوه و جلال آن‌ها می‌افتد، در حالی‌که یگانه دختر رسول خدا(ص) چادرش فرسوده است. گریه‌کنان می‌گوید: غم و اندوه بر ما باد، دختران پادشاهان ایران و روم بر تخت‌های طلا می‌نشینند و پارچه‌های زربفت و حریر بر تن می‌کنند و این دختر محمد(ص) است‌که چادری ساده با دوازده وصله به سر دارد!
و عجیب آن‌که حضرت فاطمه(س) نه تنها از زندگی خود با حضرت علی(ع) گلایه نداشت بلکه وقتی به خاطر فقر همسرش، مورد سرزنش و طعنه‌ی زنان قریش قرار گرفت، سر به آسمان بلند کرد و فرمود: «رضیتُ بما رضی الله و رسوله؛ راضی هستم به آن‌چه خدا و رسول خدا(ص) به آن راضی شده‌اند.»
حال این زندگی را مقایسه کنید با زندگی دختران جوانی که دشواری‌های سال‌های اولیه‌ی زندگی مشترک خود را تحمل نمی‌کنند و گمان می‌برند از آغاز باید از تمامی امکانات رفاهی برخوردار باشند! از آغاز زندگی باید منزل شخصی و ماشین خوب داشته باشند و مسافرت‌های ماهانه نیز مرتب برقرار باشد.
البته اگر پسری در جلسات خواستگاری خود را ثروت‌مند معرفی کرده و قول‌هایی برای زندگی مشترک داده است، خب باید بدان‌ها عمل کند. اما اگر اکثریت دختر خانم‌ها با آگاهی از وضعیت اقتصادی و درآمد ماهانه‌ی خواستگار، به او جواب مثبت داده‌اند، دیگر نباید پس از ازدواج توقعاتی فراتر از توان آقاپسرها داشته باشند.
این‌گونه توقعات زندگی را تلخ می‌سازد، حرمت‌ها را از بین می‌برد، به اختلافات دامن می‌زند، مشکلات فی‌مابین را به خانواده‌ها می‌کشاند، و خدایی نخواسته زمینه‌ی جدایی را فراهم می‌آورد!
// انتهای پیام //